Perşembe, Kasım 08, 2007

Yağmurlu Gecelerde Romatizmalı Eş için Söylenen Şarkı - Ulaş Başar Gezgin

Sevmiyorum Vietnam’ın yağmurlarını,
Kocamın dizlerini ağrıtıyor onlar.
Kafaya düşünce acıtıyormuş kar,
Burnu havuçlu imiş kardan adam,
Bir Vietnamlı bilmez ki bunları...

Güneşli günler göreceğiz demiş Nazım Hikmet.
“Motorları maviliklere süreceğiz”
O motor, kara değil deniz motoru idi...
Deniz kaplumbağası, kara kaplumbağası...
Yağmadığı sürece yağmurlar,
Süreriz motoru yollarda süreriz,
Ciğerlerimizde mavi bir deniz havası.

Musonların söndüremediği ateşler vardır,
Ve umut, umudumuz, Esperanto’muz,
Tüm yağmurlarda kuru kalmıştır
Ve elbette kalacaktır...

Sevmiyorum yağmurları! Hayır! Sevmiyorum!
Ner’den bulunur doktor bu cangılda...
Nerededir şimdi Dr. Jivago...
Raskolnikof’un da arkadaşları olmalı,
Tıpta okuyan arkadaşları,
Ama onlar da çok uzakta kaldı...
Çoktan öldü, çoktan, Dang Thuy Tram da,
O ölümünden sonra güncesi yayınlanan Vietnamlı doktor...
Che, o doktor gönül adamı,
Çoktan bırakıp gitti pabuçlarını...
Ovalasam şimdi dizlerini,
Geçer acın, çünkü benim karın ağrılarım da,
Senin dokunuşlarınla geçmişti.

İlacım idi önce önce, aşk mektupların senin,
İlacım idi uzaklarda kocacığım,
Şimdi düşün senin gibi acı çeken
İnsanları, 200 ülkeden...
6800 dil konuşur onlar,
Ama acı çektiler miydi acı,
Hepsinde aynı yüz hatları,
Hepsinde aynı kaygı...

Musonların söndüremediği ateşler vardır,
Ve umut, umudumuz, Esperanto’muz,
Tüm yağmurlarda kuru kalmıştır
Ve elbette kalacaktır...

Kocacığım, ağrırken senin dizlerin,
Tüm acısı, aç gezenlerin,
Kalbimde, dizlerimde, tüm bedenimde...
Senin bedenin, benim bedenim...
Dikkat et kocacığım, dikkat et sağlığına,
Sonra kim babalık eder çocuklarıma...

Çok uzaktayız artık denizden,
Ne dalga kıpırtıları ne yosun kokuları,
Kocacığım dizleri ağrıyan kocacığım,
Güney Çin Denizi’ne giden son balıkçı teknesi de,
Dönmedi geriye.
Balıkçı aileleri, isterlerdi ki,
Bu acı olmasın böğürlerinde,
Onun yerine, ağrısın dizleri...
Kocacığım benim, ben yanındayım,
İşte budur “hastalıkta sağlıkta” dedikleri,
Bu engin cangılda, sağlığı ner’den bulalım,
Diz acısı düştü bize, daha kötü değil ki...
Diz acısı alt tarafı,
Hem de varken, beterin de beteri...

Musonların söndüremediği ateşler vardır,
Ve umut, umudumuz, Esperanto’muz,
Tüm yağmurlarda kuru kalmıştır
Ve elbette kalacaktır...

Ngo Thuy Duyen Gezgin, Vietnamlı ressam, Eylül 2007, Kore
Mektuptan şiirleştiren:
Ngo Ulaş Başar Gezgin, 27 Eylül 2007, Ho Çi Min Kenti, Vietnam



(*) Bu şiir, aşağıdaki şiirden esinlenmiştir:

UYKUSUZ GECELERDE
EŞ İÇİN SÖYLENEN ŞARKI

Uyuyamıyorsun değil mi birtanem?
Havalandırmayı açayım istersen
Ve perdeyi çekeyim senin için.
Öyle dingin ki yüzeyi gölün;
Nefret ediyorum sıcaktan, öyle sıcak ki,
Daha mevsimin başı halbuki.
Yeni döndü yaralı askerler,
Savaş kesmemiş, bir de birahanede dövüştüler.

Uyuyamıyorsun değil mi birtanem?
Yükselecek gibi görünmede azgın taşkını suyun.
Gözünü açmaya başladığında pirinç taneleri,
Dönecek yeşil yeniden, sanki ekinler hiç yitmemişmiş gibi.
Dostluk kurar ırmak, kayıklar ile
Ve severler insanlar, kayıkçı şarkıları söylemeyi.

Hadi uyu tıpış tıpış birtanem, kapatıyorum kapıyı,
Görebilmek için üst kattan,
Alevler içinde mi gerçekten palmiye ormanı
Yakmışmış Vin Fu halkı birçok tepeyi.
Sönmüş gibi görünüyor orman ateşi
Ve rüzgar, bırakmış esmeyi.
Rahatla birtanem, yalnızca rahatla.

Kimin umurunda o aç evsizler
Evsizler ki yemek dilenirler?
Hadi uyu tıpış tıpış birtanem, uyu birtanem!
Dilenir, sonra köylerine dönerler.
Umur dediğin de bir söz değil mi sonuçta
Pirinç bulunmuyor hiçbiryerde, ne var ki elde avuçta.

Geç oldu, canım benim, uyu hadi, uyu sen!
Kısacağım ışığı ben.
Kimdi yakın arkadaşımızın
Ölümünü haber veren sana kimdi?
İnanma, çünkü iletişim ağları kesiktir
Ve mektuplar yerine gitmemektedir.
Hadi canım, uykuya dön, uykuya, uykuya hadi,
Sesi mi sordun; oğlumuz, kabus görmüş, hepsi bu.
Oyuncak silahlarla, çuvallarla oynuyor günboyu,
Haykırıyor yüksek sesli, Kurtuluş Ordusu askeri gibi.
Büyüdüğünde O, on yıl sonrası,
Anımsamayacak oyunlarını.

Xuan Quynh, 1974

Vietnamlı şair
Çeviren: Ulaş Başar Gezgin, 25 Temmuz 2007, Ho Çi Min Kenti, Vietnam


Dr. Ulaş Başar Gezgin Ağsayfası: http://ulas.teori.org/
.

0 Comments:

Yorum Gönder

Links to this post:

Bağlantı Oluştur

<< Home