Salı, Haziran 05, 2007

KİRLİ BEYAZ


Çekmecedeki tozlarından ne kadar kurtulmaya çalışsam da başaramadığım. Silmenin, sirkelemenin, yerden yere vurmanın kar etmediği. Öğle sıcağında yapışıp kalan tendeki ter gibi. Neyse ki kokusu yoktu. Bu yüzden, görmesem de duyuyordum diyemiyorum. Dokundukça hissediyordum sadece, baktıkça görüyordum.
Ondört ay, yirmidört gün sonra sadece kirli beyaz bir gülüş. Kirli beyaz...
Öğlenin bir vakti renkler, çocuklar ve gelenekle arama girdiğinde; sadece kirli beyaz bir gülüş. Hayır hayır... Gülüş bile değil, sırıtış...
Yine de dokununca ellerim, ayaklarım birbirine dolandı.
Çekmeceler yerlere dökülüp saçıldı. Döküldüğü gibi toparlandı da. Hatta usulca yerlerine yerleşti, tozsuz. İçlerinde kirli beyaz.
Yavaşça kapadım...

İstanbul, 03.06.2007 - Fatma Özdirek

0 Comments:

Yorum Gönder

Links to this post:

Bağlantı Oluştur

<< Home