Çarşamba, Temmuz 05, 2006

A L F E B E ' N İ N K Ü L L E R İ





A uzandı
yanağını yavaşça alevlere yasladı.
zulüm, aymazlık zırhını giymiş
Z ' nin zehir zemberek gözlerinden süzülüyordu.
gözü dönmüş bozkır sıcağında
S ve U değil
lobide sırları dökülen boy aynasında
tersyüz olmuş suretleriydi eriyen.
cehennemin tepelerinde her şeyden bihaber
madımak topluyordu kadınlar;mırıldandı M :
" saz yansa söz yanar mı ?... "
ora işi çakısıyla sopasını yontuyordu Ç,
çipil çipil kıymıklar saçılıyordu ora işi çığlıklara.
gücü tükenmişti Ü ' nün,
son bir çabayla üfledi başucundaki umuda : püf !...
korkusunu bastırmaktan öte
zalimlere karşı titrek bir öfkeydi
I ' nın ıslığı...
Çağırdı denizleri D; dalga dalga
R; yağmur getiren rüzgârları
her kimse duydu;
hiç kimse gelmedi !
kendi ateşinde bile aydınlanmadı karanlık
kaçsa kaçabilirdi K,
göz göze geldi F ile
fal taşı gibi açılmış o yeşil gözleri yeğledi.
gün ölümüyle atışıyordu âşıkların Dedesi :
ne ola ki insana dair en eski türkü ?
O : özgürlük
V : ölüm...
dedi; sevda unutuldu
oysa H düşünmüyordu ölümü
G ' yi düşündüğü kadar !...

kan mı çekti ne
ölüm Ö ' yü öptü önce.
tırabzana yürüdü alevler
sonra B ' nin buklelerine
İ ; iple çekti düzmece muştuları
pürtelaş ipini çekti P düşlerinin;
alevin ilmiğinde sallandılar peşpeşe.
islenmişti hayat
dumandan boğulana dek
burada, böyle öleceğine
hiçbir zaman inanmadı N...
Ş ' nin külleri savruldu gökyüzüne
dizi dizi dizeler uçtu sonsuza.
E ve L, el ele tutuşmuşlardı;
tutuştular öylece.
yan yana sarılmış bulundu J ve Y;
gizlemişlerdi bunca zaman
dokundu biri
dağıldılar.

o gün, vahşetin yüzlerce taşeronu vardı ama
T ve C yoktu !
rastlantı mı bilinmez;belki korktu gelmedi : sadece Ğ kurtuldu.
acı olan şu ki,
bu memlekette
ne Ğ ile başlayabiliyor
ne de geriye kalan binlerce sessiz harften
kurulabiliyor tekbir...
sözcük.

Hakan İşcen

0 Comments:

Yorum Gönder

Links to this post:

Bağlantı Oluştur

<< Home